پژوهشگر برجسته ادبیات فارسی گفت: مردمان ایران، با هر زبان و قومیتی، همواره شاهنامه را به عنوان «ایراننامه» می شناختند و این اثر سترگ را روایتگر تاریخ مشترک خود میدانستند.
به گزارش روابط عمومی، این نشست تخصصی که در جریان سفر استانی رئیس دانشگاه پیام نور به آذربایجان غربی تشکیل شد، به واکاوی مبانی هویت ملی ایرانیان و نقش کانونی شاهنامه فردوسی در پاسداری از این هویت پرداخت.
سخنران اصلی این نشست، دکتر سجاد آیدنلو، عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور ارومیه و پژوهشگر برجسته ادبیات فارسی و شاهنامه، با تشریح اصول ششگانه هویت ملی، اظهار داشت: مبانی ثابت هویت ملی هر کشوری شامل داشتن سرزمین مشترک، تاریخ واقعی و ملی مشترک، دین و مذاهب، زبان ملی و زبانهای مادری یا محلی، آیین ها و آداب و رسوم مشترک و همچنین آثار فکری، فرهنگی و ادبی شاخص مشترک است.
وی در ادامه با اشاره به تداوم تاریخی مفهوم ایران گفت: ایرانیان همواره خود را متعلق به جغرافیای واحدی به نام ایران میدانستند و مفهوم ایران و ایرانی از دوره هخامنشی شناخته شده و در کتیبه ها و اسناد دوره ساسانی به صراحت با این عنوان به کار رفته است .
دکتر آیدنلو با تأکید بر نقش یکپارچه کننده شاهنامه خاطرنشان کرد: مردمان ساکن در این سرزمین، با هر زبان و قومیتی، همواره شاهنامه را به عنوان «ایراننامه» میشناختند و این اثر سترگ را روایتگر تاریخ مشترک خود میدانستند در عین حال که ایرانیان همواره در طول تاریخ دین دار و معتقد بودند.
پژوهشگر برجسته ادبیات فارسی با اشاره به دوگونه تاریخ «واقعی» و «حماسی-روایی» برای تمدنهای کهنی مانند ایران تصریح کرد: علاوه بر تاریخ مستند، تاریخ ملی و روایی مبتنی بر اسطوره ها و حماسه ها - مانند داستانهای رستم - که در باور و تخیل جمعی ملت ایران جای دارد، در تمامی نقاط ایران مشترک و عامل وحدت است.
وی در بخش دیگری از سخنان خود به مسئله زبان پرداخت و افزود: در ایران دوگونه زبان «ملی» و «محلی (مادری)» به صورت مسالمت آمیز و در کنار یکدیگر و بدون هیچ تقابلی طی بیش از ۱۴۰۰ سال همزیستی داشته اند. زبان فارسی به عنوان زبان ملی، هویت ساز است، اما این به معنای «هویت فارس» نیست؛ همانگونه که فردوسی با اثر جاودان خود، این زبان را به عنوان گنجینه مشترک همه ایرانیان به یادگار گذاشته است.
عضو علمی دانشگاه پیام نور ارومیه در پایان با برشمردن آیین های مشترک ایرانیان از جمله نوروز، چهارشنبه سوری ، سیزده بدر، عید فطر و عید قربان و همچنین اشاره به آثار ادبی مشترک مانند شاهنامه و دیوان حافظ، نتیجه گیری کرد: این اشتراکات فرهنگی و تاریخی دیرپا، نشان از هویت ملی یکپارچه و نیرومند ایرانی دارد که شاهنامه فردوسی ستون اصلی استواری این هویت است.